Przegląd Budowlany | 13 marzec 2008
* Pokazana okładka tytułu jest aktualną okładką tytułu Przegląd Budowlany. Kiosk24.pl nie gwarantuje, że czytany artykuł pochodzi z numeru, którego okładka jest prezentowana.
Dotychczasowa technologia uzyskiwania betonów wysokowartościowych BWW (ang. High Performance Concretes – HPC) wynika z analitycznych i doświadczalnych podstaw projektowania betonów zwykłych.
Określenie i dobór składu mieszanki betonowej zarówno w skali mikro, jak i makro (składników betonu) dokonywany jest z warunku minimalnej porowatości stosu okruchowego, maksymalnej wytrzymałości i szczelności zaczynu cementowego oraz maksymalnej przyczepności między zaczynem a kruszywem.
Projektowanie BWW opiera się na odpowiednim kształtowaniu właściwości i doborze ilościowym wszystkich tych elementów.
W praktyce uzyskuje się to przy zachowaniu konwencjonalnych zasad, użyciu składników wysokiej jakości, ale głównie przez wprowadzenie bardzo skutecznych superplastyfikatorów minimalizujących wskaźnik W/C) oraz dodatków w postaci mikrowypełniaczy wykazujących aktywność chemiczną, takich jak: pyły krzemionkowe, żużle czy popioły lotne.
Rosnące wymagania co do zespołu cech jakościowych, użytkowych oraz trwałości projektowanego betonu, wynikające m.in. ze szczelności, odporności na czynniki agresywne itp., powodują zasadniczy wzrost liczby kryteriów i zmiennych, jakie muszą być brane pod uwagę w procedurze projektowania składu mieszanki. Projektowanie prowadzi się obecnie głównie metodami doświadczalnymi, przy wykorzystaniu dotychczasowego stanu wiedzy o BWW, coraz częściej jednak stosuje się metody statystyczne i optymalizacyjne. Wynika to z braku metod analitycznych oraz z konieczności powiązania co najmniej pięcioskładnikowego układu oraz jego wewnętrznej kompatybilności (w odróżnieniu od trzyskładnikowego betonu zwykłego C+K+W=B; Cement + Kruszywo + Woda = Beton).
Powstające w efekcie dotychczasowych działań projektowych, badawczych i technologicznych kompozyty betonowe, w tym BWW, charakteryzują się już określonymi cechami użytkowymi, ale posiadają także defekty identyfikowane często dopiero na poziomie mikrostruktury. Wykorzystanie w badaniach betonów mikroskopii skaningowej umożliwia obserwację i analizę tej złożonej mikrostruktury. Pozwala na identyfikację różnorodnych jej defektów, powiązanie z parametrami składu mieszanki i określenie wpływu na właściwości betonu, a tym samym staje się dodatkowym kierunkiem odpowiedniego kształtowania i projektowania betonu.
Opisywana wielokierunkowość działań zmierzających do ustalenia ogólnych zasad projektowania lub sprecyzowania zależności funkcyjnych pomiędzy składem mieszanki betonowej a właściwościami betonów wysokowartościowych, znajdowała odzwierciedlenie w badaniach wielu autorów.
(...)
Dr inż. Mariusz Franczyk, dr hab. inż. Grzegorz Prokopski, Politechnika Rzeszowska
Artykuł w całości jako plik PDF do pobrania znajduje się w zakładce Opis w ofercie tytułu Przegląd Budowlany
Wróć do czytelni